با گسترش جهانیشدن و تسلط زبانهایی چون انگلیسی و چینی بر عرصههای علمی و رسانهای، جایگاه زبان فارسی در سطح بینالمللی با چالشهای جدی مواجه شده است؛ چالشی که توجه نهادهای فرهنگی و آموزشی را برای حفظ و تقویت این زبان کهن میطلبد.
به گزارش رویداد شرق در دنیایی که پیامها با سرعت نور جابهجا میشوند و واژهها مرز نمیشناسند، زبان فارسی چگونه میتواند خودش را زنده نگه دارد؟ آیا در میان غولهای زبانی مثل انگلیسی، چینی و اسپانیایی، جایی برای فارسی باقی میماند؟
زبان، تنها ابزار گفتوگو نیست؛ هویت ماست.
فارسی، زبانی با بیش از هزار سال سابقه مکتوب، نهفقط زبان ملی ایرانیان، بلکه حامل فرهنگ، تاریخ، شعر، عرفان و فلسفه است. از “بنیآدم اعضای یک پیکرند” سعدی گرفته تا بیتهای پر رمز و راز مولانا، فارسی حرفهایی برای گفتن دارد که هنوز کهنه نشدهاند.
اما در این عصر جهانیشدن که بیشتر علم و فناوری به زبان انگلیسی تولید و منتشر میشود، فارسی باید راهی برای بقا و دیدهشدن پیدا کند.
چالشها واقعیاند:
- محتوای فارسی در فضای وب هنوز آنطور که باید گسترده و رقابتی نیست.
- زبان فارسی در حوزههای بینالمللی علم و تکنولوژی کمتر حضور دارد.
- آموزش زبان فارسی به غیرفارسیزبانان هنوز فراگیر و سیستماتیک نشده است.
و البته امید هم هست:
- حضور سینما و ادبیات فارسی در جهان رو به گسترش است.
- رسانههای فارسیزبان خارج از کشور سهمی در نگه داشتن این زبان دارند.
- جوانان علاقهمند به زبان و فرهنگ فارسی در نقاط مختلف جهان رو به افزایشاند.
چه باید کرد؟
حفظ زبان فارسی در عصر جهانیشدن، تنها وظیفه نهادهای دولتی نیست. این مسیری است که از خانهها، از خانوادهها، از فضای مجازی و حتی از مکالمات روزمره شروع میشود.
هر بار که بهجای واژههای بیگانه، معادل فارسی بهکار میبریم، هر بار که یک شعر را با کودکمان میخوانیم یا کتابی از نویسندگان معاصر را معرفی میکنیم، در حقیقت قدمی برای زنده نگهداشتن این زبان کهن برداشتهایم.
