با گسترش روزافزون فناوریهای ارتباطی، شیوههای تعامل انسانی نیز دستخوش تغییر شدهاند؛ پدیدهای که از یک سو ارتباطات را تسهیل کرده و از سوی دیگر، نگرانیهایی درباره کاهش عمق روابط انسانی و افزایش احساس تنهایی در میان افراد بهوجود آورده است.
به گزارش رویداد شرق با رشد چشمگیر فناوریهای ارتباطی در دو دهه اخیر، شیوههای تعامل انسانی دستخوش تغییرات بنیادینی شدهاند. شبکههای اجتماعی، پیامرسانها و پلتفرمهای مجازی حالا جزو ابزارهای اصلی برقراری ارتباط در زندگی روزمره بسیاری از افراد هستند؛ اما کارشناسان اجتماعی درباره آثار مثبت و منفی این روند هشدار میدهند.
دکتر نسرین علیپور، جامعهشناس و استاد دانشگاه علامه طباطبایی، در گفتوگو با خبرنگار ما گفت: «تکنولوژی توانسته ارتباط را آسانتر و سریعتر کند، اما در عین حال، نوعی فاصله عاطفی و سطحینگری را نیز در روابط انسانی به وجود آورده است. افراد بهجای گفتوگوهای عمیق، اغلب به تبادل پیامهای کوتاه و گاه بیمفهوم بسنده میکنند.»
برخی روانشناسان نیز معتقدند که استفاده مداوم از فضای مجازی، بهویژه در میان نوجوانان و جوانان، باعث کاهش مهارتهای ارتباط چهرهبهچهره، کاهش همدلی، و گاه افزایش احساس تنهایی میشود.
در مقابل، برخی کاربران تکنولوژی را فرصتی برای گسترش ارتباطات و حفظ روابط با دوستان دور از دسترس میدانند. یکی از کاربران شبکههای اجتماعی میگوید: «من توانستم بعد از سالها با همکلاسیهای دوران مدرسهام ارتباط برقرار کنم. این برایم ارزشمند است.»
در مجموع، به نظر میرسد که فناوری نهتنها ماهیت روابط انسانی را تغییر داده، بلکه چالشی جدید در حفظ تعادل بین “ارتباط مجازی” و “ارتباط واقعی” ایجاد کرده است؛ چالشی که نیازمند آگاهی، آموزش و بازنگری در سبک زندگی دیجیتال ماست.
