در سالهای اخیر، روند مهاجرت داخلی در کشور به شکل نگرانکنندهای افزایش یافته است؛ پدیدهای که نهتنها بر بافت جمعیتی شهرها اثر گذاشته، بلکه باعث ایجاد شکافهای اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی میان مناطق مختلف شده است.
به گزارش رویداد شرق مهاجرت داخلی – بهمعنای جابهجایی جمعیت از یک منطقه به منطقه دیگر در داخل کشور – در بسیاری از کشورها یک فرآیند طبیعی است. اما در ایران، این روند طی دهههای اخیر تحت تأثیر عوامل متعددی چون خشکسالی، بیکاری، فقر، عدم توازن توسعه منطقهای و حتی مسائل زیستمحیطی شدت یافته است.
بر اساس آخرین آمار مرکز آمار ایران، استانهای محرومی مانند سیستانوبلوچستان، خراسان جنوبی، و ایلام بیشترین نرخ خروج جمعیت را تجربه کردهاند، در حالی که شهرهای بزرگ مانند تهران، مشهد، و اصفهان با افزایش ورود مهاجران داخلی روبهرو بودهاند.
تبعات مهاجرت داخلی بیبرنامه:
- تراکم جمعیتی در کلانشهرها و افزایش مشکلات شهری مانند ترافیک، آلودگی، بیکاری پنهان و حاشیهنشینی
- تخلیه تدریجی روستاها و شهرهای کوچک و کاهش ظرفیت تولید کشاورزی
- افزایش نابرابری اجتماعی میان مناطق مبدأ و مقصد
- فشار بر زیرساختها و منابع طبیعی شهرهای مقصد
